AMT in 1962: Flatrate van toen, "wie sneller sleutelt verdient meer"

Het is 1962. Het Nederlandse wagenpark groeit als kool en al die extra auto’s vragen reparatie en onderhoud. Probleem, want de werkplaatsen en het aantal autotechnici groeien lang niet in hetzelfde tempo mee.
Weten hoe leerlingen werden opgeleid bij Canton Reiss? En hoe de enorme lijst van werkzaamheden voor een 9.000 km-beurt (van f 42,50) aan een Opel er in 1962 uitzag? Dat lees je in de PDF die je onderaan dit artikel downloadt.

De situatie vraagt om creatieve oplossingen en AMT-medewerker ‘Businessman’ vindt die in de nieuwe General Motors-werkplaats van Canton Reiss in Heerlen. Directeur ‘de heer H. Haenen’ redeneert namelijk dat behalve ruimte, vakkundig personeel en moderne outillage, óók een perfecte organisatie vereist is.

Hoe die eruit ziet: “Welnu, de cliënt komt met zijn auto de werkplaats in en wordt aan de ingang opgevangen door één der vijf daar gestationeerde receptionisten, allround vakmensen, in feite de beste monteurs van het bedrijf.”

En dan? “Aan één van deze lieden maakt de klant zijn klacht kenbaar en de betreffende receptionist stelt dan diagnose.” Hij stuurt de auto door naar de werkplaats en neemt die ook weer in ontvangst als de werkzaamheden zijn uitgevoerd. Pas als hij zich ervan overtuigd heeft dat alles goed is gegaan, geeft hij de auto mee aan de klant.

Businessman schrijft het zo: “Tegenover de werkplaats is de receptionist dus IN DE PLAATS VAN DE CLIËNT GETREDEN.”

Flat rate van toen

Een ander aspect van de ‘perfecte organisatie’ bij Canton Reiss is het werken met de standaardtijden van General Motors: “Een werkdag bestaat uit 8 x 10 perioden van 6 minuten. Wordt een monteur nu een reparatie opgedragen van 20 perioden, dan kan blijken dat hij bijvoorbeeld 18 of 20 of 22 perioden nodig heeft.”

Bij Canton Reiss krijgt de monteur in alle drie de gevallen voor 20 perioden betaald… En: “Voor hen die denken dat dit systeem in de hand werkt dat de kwaliteit van het werk er onder zou kunnen lijden, dient vermeld, dat de monteur zich er maar al te goed van bewust is dat zijn werk door de receptionist wordt gecontroleerd.”

De directeur, de heer H. Haenen, is tevreden: “Wij hebben ervaren dat deze werkmethode leidt tot degelijk werk tegen de laagst mogelijke kosten.” Of de monteurs ook tevreden waren, dat vermeldt Businessman niet…

Lees het artikel uit 1962