blog

Column: Verlengstuk van mezelf

Werkplaats & Onderhoud 2054

Ik ben een vrouw in een mannenberoep. Een heel aantal vrouwen zal het met die benaming niet eens zijn, want feitelijk zou elk beroep fifty-fifty door mannen en vrouwen uitgeoefend moeten worden – als we tegenwoordig al van mannen en vrouwen mogen spreken.

Column: Verlengstuk van mezelf

Ik zie aan mezelf echter toch wat kenmerken waardoor ik mijzelf graag het label ‘vrouw’ opplak. En bij mijn collega’s vice versa. Als ik soms bij andere garages over de vloer kom, dan blijkt ook daaruit overduidelijk dat ik met mijn geslacht veruit in de minderheid ben. Dus, het is een mannenberoep.

Het blijkt tijdens werkzaamheden ook overduidelijk waarom. Hoewel tegenwoordig ook veel van de autotechniek een fijngevoelige benadering vraagt, zijn er voor een heel aantal klussen een hoop spierballen nodig. Sterke armen, sterk lijf. Of, als je dat van nature al in iets mindere mate bezit zoals ik, een sterke wilskracht.

 

‘Voor een heel aantal klussen zijn een hoop spierballen nodig.’

 

Aan het begin van mijn sleutelcarrière moest ik alle handige trucjes nog leren. Je moet bijvoorbeeld weten dat je een harde klap kunt geven op een fusee, zodat de fuseekogel loskomt. Ik wist op welk onderdeel ik moest slaan. En toch ging de conische fuseekogel maar niet los. Ik vond het een voorrecht dat ik mocht komen sleutelen, dus ik wilde geen slechtere monteur zijn dan mijn mannelijke collega’s en om hulp gaan vragen. Daar stond ik. Ik dacht: “Mel, stel je voor dat je nu in een wedstrijd op tv zit en als je deze fuseekogel los krijgt, je dan een miljoen wint!” Ik haalde de hamer naar achteren en weer naar voren en daar ging het ijzer, samen met mijn wilskracht, recht op het fusee af. En los ging het!

In mijn latere loopbaan ontdekte ik ook de verschillen tussen het werken van mijn collega’s die ruim vier keer zo lang sleutelden als ik en de collega’s die, net als ik, net kwamen kijken. Wij doen alles met een ratel, een ringratel en een luchtsleutel. Maar ik zag de bonk ervaring nota bene soms moeren en bouten losdraaien met een steeksleutel!

Sinds kort gebruik ik, naast een halfduims slagmoersleutel en een kwartduims slagmoersleuteltje ook een achtsteduims accuboormachine. Een kleintje. Met enige regelmaat gebruik ik dat snelle gereedschap om met een rotgang van alles los te sleutelen. Vastzetten met hetzelfde gereedschap was aan het begin nog geen goed idee, want óf je brak het ermee af óf het zou na een halve proefrit alweer uit elkaar gerammeld zijn. Maar je leert je gereedschap kennen.

Na een aantal jaren sleutelen word je gewoon één met je gereedschap. Het wordt een verlengstuk van je handen.
Totdat het gereedschap dat je nodig hebt niet bestaat. Dan wordt de echte monteur in een mens wakker en komt de creativiteit naar boven. Wat oud gereedschap, een lasapparaat en wat je zoal nog meer tegenkomt en voilà, daar loopt een trotse monteur met een prachtig stuk gereedschap. Beide krijgen bij ons een ereplaats.

Melanie van Rossum

Melanie van Rossum

Melanie groeide op met Barbies, maar wilde weten hoe auto’s werken. Ze deed HTS-Autotechniek, en realiseerde zich dat je uit boeken niet leert sleutelen. Dat leerde ze in de praktijk. Inmiddels is ze diagnosetechnicus bij Carrec Technocenter. Behalve in techniek heeft Melanie interesse in mensen: “Je kunt klanten in de watten leggen in een mooie wachtruimte, maar het gaat erom dat je naar ze luistert.”
Reageer op dit artikel